Shloka 9
अध्याय १५९ — रात्रौ श्रमविरामः
Night Exhaustion and Brief Pause in Battle
मुमोच परिघं घोरं सोमदत्तस्य मूर्थनि । फिर शक्तिसे इन्हें विदीर्ण करके सात बाणोंद्वारा पुन: गहरी चोट पहुँचायी। तत्पश्चात् सात्यकिके लिये भीमसेनने सोमदत्तके मस्तकपर नूतन, सुदृढ़ एवं भयंकर परिघका प्रहार किया ।। ८$ || सात्वतोप्यग्निसंकाशं मुमोच शरमुत्तमम्
sañjaya uvāca | mumoca parighaṃ ghoraṃ somadattasya mūrdhani | sātvato 'py agnisaṅkāśaṃ mumoca śaram uttamam ||
قال سنجيا: قذف بهيماسينا هراوةً حديديةً مروّعة على رأس سوماداتّا. ثم، ضد ساتيَكي أيضًا، أطلق سهمًا ممتازًا متّقدًا كالنار—يدفع القتال إلى الأمام بقوةٍ لا تلين، في أخلاق الحرب القاسية حيث تُثبت الشجاعة والواجب بضرباتٍ فاصلة.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-dharma in its starkest form: in a righteous war, warriors act decisively and without hesitation, yet the narrative implicitly invites reflection on the grave moral weight of violence and the responsibility borne by those who wield power.
Sanjaya reports that Bhimasena strikes Somadatta by hurling a fearsome iron club at his head, and then also launches a superb, fire-bright arrow toward Sātyaki, indicating rapid shifts of aggression across multiple opponents in the thick of battle.