Shloka 346
अध्याय १५९ — रात्रौ श्रमविरामः
Night Exhaustion and Brief Pause in Battle
चिक्षेप परमक्रुद्धों जिघांसु: पाण्डुनन्दनम् । उस अस्त्रके नष्ट हो जानेपर द्रोणाचार्यने युधिष्ठिरपर क्रमश: वारुण, याम्य, आग्नेय, त्वाष्ट और सावित्र नामक दिव्यास्त्र चलाया; क्योंकि वे अत्यन्त कुपित होकर पाण्डुनन्दन युधिष्ठिरको मार डालना चाहते थे
cikṣepa paramakruddho jighāṃsuḥ pāṇḍunandanam | tasmin astre naṣṭe (vinaṣṭe) sati droṇācāryo yudhiṣṭhiram prati krameṇa vāruṇaṃ yāmyaṃ āgneyaṃ tvāṣṭraṃ sāvitram iti divyāstrāṇi mumoca; sa hi atīva kupitaḥ san pāṇḍunandanaṃ yudhiṣṭhiraṃ hantum aicchat |
قال سنجيا: وقد اشتعل غضبُ دروناآتشاريّا غاية الاشتعال، وقصدَ قتلَ ابن باندو، فقذف بسلاحه. فلما أُبيد ذلك المقذوف، اندفع درونا—مدفوعًا بالغضب وبعزمٍ قاتم على قتل يودهيشثيرا—فأطلق تباعًا الأسلحة الإلهية المسماة: فارونا، وياميا، وآغنييا، وتفاشترا، وسافيترا عليه.
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the ethical danger of anger (krodha) in warfare: even a venerable teacher can misuse sacred, divinely empowered knowledge when driven by personal fury, showing how inner restraint is integral to dharma.
Droṇa, enraged and determined to kill Yudhiṣṭhira, launches a missile; when it is neutralized, he escalates by releasing a sequence of powerful divine astras—Vāruṇa, Yāmya, Āgneya, Tvāṣṭra, and Sāvitra—directed at Yudhiṣṭhira.