Shloka 21
द्रोणपर्व — पञ्चदशोऽध्यायः (Droṇa Parva, Chapter 15): युधिष्ठिर-रक्षा तथा अर्जुनस्य शरवृष्टिः
ते गदे गदिनां श्रेष्ठौ समासाद्य परस्परम् । श्वसन्त्यौ नागकन्ये वा ससृजाते विभावसुम्,वे दोनों गदाएँ गदाधारियोंमें श्रेष्ठ भीमसेन और शल्यको पाकर परस्पर टकराती हुई फुफकारती नागकन्याओंकी भाँति अग्निकी सृष्टि करती थीं
te gade gadināṁ śreṣṭhau samāsādya parasparam | śvasantyau nāgakanye vā sasṛjāte vibhāvasum ||
قال سنجيا: إنَّ هاتين الهراوتين—وقد حملهما أبرعُ المقاتلين بالهراوة—التقتا وجهاً لوجه. وحين اصطدمتا بدا كأنهما تفحّان كفتيات الأفاعي وتقدحان ناراً، فاشتدّ هولُ منظر المعركة وتعاظم الخرابُ المولود من قتالٍ تغذّيه الغضبة.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how unchecked martial fury turns skill into destructive spectacle: even weapons seem alive, hissing and spitting fire. It implicitly warns that prowess without restraint magnifies suffering in war.
Sañjaya describes a close-quarters mace exchange: two mighty maces collide repeatedly, and the impact is poetically likened to serpent-maidens hissing while producing fire—an image for sparks and the ferocity of the duel.