Shloka 94
अध्याय १४८ — कर्णप्रभावः, धृष्टद्युम्नस्य विरथता, तथा घटोत्कच-आह्वानम्
Chapter 148: Karṇa’s Pressure, Dhṛṣṭadyumna Unhorsed, and the Summoning of Ghaṭotkaca
एवं तव बल राजन द्रावयित्वा धनंजय: । न्यवधीत् सायकैघोरै: सिन्धुराजस्य रक्षिण:,राजन! इस प्रकार अर्जुनने आपकी सेनाको भगाकर भयंकर बाणोंद्वारा सिंधुराजके रक्षकोंको मारना आरम्भ किया
evaṁ tava balaṁ rājan drāvayitvā dhanañjayaḥ | nyavadhīt sāyakair ghoraiḥ sindhurājasya rakṣiṇaḥ ||
قال سنجيا: «يا أيها الملك، بعدما بدّد دهننجايا (أرجونا) جموعك وأوقعها في الفرار، شرع يصرعُ بسهامٍ مروِّعة حُرّاسَ ملك السِّندهو الذين يحيطون به حمايةً. وفي منطق المعركة القاسي يُصوَّر فعلُه ضربةً حاسمةً يمليها الواجب، موجَّهةً إلى من يقومون مقام الدرع الأقرب لعدوّه.»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the battlefield expression of kṣatriya-dharma: when a righteous objective is pursued in war, opposition in the form of armed protectors becomes a legitimate target. It also highlights the ethical tension of war—decisive action is framed as duty, yet it necessarily entails lethal force against those who stand in the way.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Arjuna has scattered the king’s (Kaurava) troops and then, using fierce volleys of arrows, begins killing the guards of Jayadratha, the King of Sindhu—those positioned to protect him.