अध्याय १४८ — कर्णप्रभावः, धृष्टद्युम्नस्य विरथता, तथा घटोत्कच-आह्वानम्
Chapter 148: Karṇa’s Pressure, Dhṛṣṭadyumna Unhorsed, and the Summoning of Ghaṭotkaca
तत: सर्वे महाराज तव योधा जयैषिण: । सिषिचु: शरधाराभि: पाकशासनिमाहवे,महाराज! उस समय विजयकी अभिलाषा रखनेवाले आपके समस्त योद्धा युद्धस्थलमें इन्द्रकुमार अर्जुनका बाणोंकी धाराओंसे अभिषेक करने लगे
tataḥ sarve mahārāja tava yodhā jayaiṣiṇaḥ | siṣicuḥ śaradhārābhiḥ pākaśāsanim āhave ||
قال سانجيا: ثمّ، أيها الملك، إنّ جميع محاربيك—المتطلّعين إلى الظفر—أغرقوا باكاشاساني (أرجونا ابن إندرا) في ساحة القتال بسيلٍ من السهام، كأنهم يقيمون عليه «أبهيشيكا»؛ غير أنّها ليست تتويجًا مقدّسًا، بل مسحٌ عنيفٌ بالحديد والموت، حيث تتحوّل صورة الطقس إلى أداة للدمار.
संजय उवाच
The verse highlights how the pursuit of victory (jaya) can transform even sacred cultural imagery into a metaphor for harm: an ‘anointing’ becomes an onslaught. It implicitly cautions that ambition in war easily overrides restraint and ethical discernment.
Sañjaya reports to the king that all the Kaurava fighters, intent on winning, collectively attack Arjuna by raining dense streams of arrows upon him in the midst of battle.