Shloka 66
अध्याय १४८ — कर्णप्रभावः, धृष्टद्युम्नस्य विरथता, तथा घटोत्कच-आह्वानम्
Chapter 148: Karṇa’s Pressure, Dhṛṣṭadyumna Unhorsed, and the Summoning of Ghaṭotkaca
प्रदीप्ताश्षन शिखिमुखा: शतशो5थ सहस्रश: । इससे दिव्यास्त्रसम्बन्धी मन्त्रोंद्वारा अभिमन्त्रित सैकड़ों तथा सहस्रों प्रज्वलित अग्निमुख बाण प्रकट होने लगे,तत्र छिठ्रे प्रहर्तव्यं त्वयास्य कुरुसत्तम । व्यपेक्षा नैव कर्तव्या गतो5स्तमिति भास्कर: “कुरुश्रेष्ठ॒ वैसा अवसर आनेपर तुम्हें अवश्य उसके ऊपर प्रहार करना चाहिये। इस बातपर ध्यान नहीं देना चाहिये कि सूर्यदेव अस्त हो गये”
sañjaya uvāca | pradīptāś ca śikhimukhāḥ śataśo 'tha sahasraśaḥ | divyāstrasambandhī-mantrair abhimantitāḥ śarāḥ prādurabhavan | tatra chidre prahartavyaṃ tvayāsya kurusattama | vyapekṣā naiva kartavyā gato 'stam iti bhāskaraḥ ||
قال سانجيا: ظهرت مئاتٌ ثم آلافٌ من السهام المتّقدة، ذاتِ الأفواه النارية، وقد قُدِّست بتعاويذَ متّصلةٍ بالأسلحة الإلهية. «فإذا وجدتَ فيه ثُغرةً، يا خيرَ الكورو، فاضرب. ولا تتردّد لظنّك أن الشمس قد غربت.»
संजय उवाच
Educational Q&A
Act decisively when a legitimate tactical opening arises; do not let changing external conditions (like sunset) become an excuse for hesitation in the performance of one’s warrior-duty.
In Sañjaya’s report of the battle, vast numbers of blazing arrows empowered by divine-weapon mantras appear, and a warrior addressed as “best of the Kurus” is urged to strike the opponent when a vulnerable moment (chidra) presents itself, without delaying because the sun has set.