द्रोणकर्णयोः निशि संप्रहारः — Night Engagement with Droṇa and Karṇa
इत्येवं तर्जयन्तौ तौ वाक्शल्यैस्तुदतां तदा । युध्येतां समरे वीरौ चित्र लघु च सुष्ठुच,इस प्रकार एक-दूसरेको ललकारते और डाँटते हुए वे दोनों वीर वाक्यरूपी बाणोंद्वारा परस्पर चोट करते हुए समरांगणमें शीघ्रतापूर्वक और सुन्दर ढंगसे विचित्र युद्ध कर रहे थे
sañjaya uvāca | ityevaṁ tarjayantau tau vākśalyais tudatāṁ tadā | yudhyetāṁ samare vīrau citra-laghu ca suṣṭhu ca ||
قال سانجيا: وهكذا ظلّ البطلان يتلاحيان ويتحدّيان، يطعن أحدهما الآخر بسهامٍ من الكلمات اللاذعة. وفي ساحة القتال كانا يقتتلان بسرعةٍ ومهارةٍ وبأساليب شتّى مدهشة.
संजय उवाच
The verse underscores that in warfare not only weapons but also words can wound; ethical restraint (dharma) is tested when anger and insult escalate conflict, and true heroism includes mastery over speech as well as arms.
Sañjaya describes two opposing warriors engaged in a duel: they exchange sharp taunts and threats, ‘piercing’ each other with verbal barbs while simultaneously fighting with swift, skillful, and varied maneuvers on the battlefield.