अल्पावशेषो दिवसो नृवीर विघातयस्वाद्य रिपुं शरौचै: । दिनक्षयं प्राप्य नरप्रवीर ध्रुवो हि न: कर्ण जयो भविष्यति,“नरवीर! अब दिनका थोड़ा-सा ही भाग शेष है। तुम अपने बाणसमूहोंद्वारा इस समय शत्रुको घायल करके उसके कार्यमें बाधा डालो। मनुष्यलोकके प्रमुख वीर कर्ण! दिन समाप्त होनेपर तो निश्चय ही हमारी विजय हो जायगी
alpāvaśeṣo divaso nṛvīra vighātayasvādya ripuṁ śaraughaiḥ | dinakṣayaṁ prāpya narapravīra dhruvo hi naḥ karṇa jayo bhaviṣyati ||
قال سانجيا: «يا بطلَ الرجال، لم يبقَ من النهار إلا القليل. اليومَ أمطرْ عدوَّك بوابلِ السهام واضربْه واعترضْ تقدّمه. يا كارنا، يا أسبقَ المحاربين—إذا انقضى النهار فالنصرُ لنا لا محالة».
संजय उवाच
The verse highlights battlefield pragmatism: time is a decisive factor, so a warrior should act with urgency and tactical focus. It also shows how confidence and morale are cultivated through assurances of imminent victory.
Sañjaya addresses Karṇa, urging him to use concentrated arrow volleys to wound and hinder the enemy because only a small portion of the day remains; he predicts that by day’s end the Kauravas will secure victory.