धृष्टद्युम्नस्य द्रोणाभिमुख्यं तथा सात्यकि-कर्ण-समागमः
Dhṛṣṭadyumna’s advance toward Droṇa and the Sātyaki–Karṇa confrontation
सहस्राक्षसमं चैव सिद्धचारणमानवा: । भूरिश्रवसमालोक्य युद्धे प्रायगतं हतम्
sahasrākṣasamaṃ caiva siddhacāraṇamānavāḥ | bhūriśravasamālokya yuddhe prāyagataṃ hatam ||
قال سنجيا: لما رأوا بُهُورِيشرَفَس—وقد دُفع في المعركة إلى حافة الموت ثم قُتل—نظر السِّدْهَةُ والشارَنَةُ والناس، بل وحتى كائنات كإندرا، في دهشة. ويُبرز هذا المشهد كيف يصبح سقوطُ محاربٍ عظيمٍ مَشهداً أخلاقياً للعوالم، يدعو إلى التأمل في ثمن الغضب وهشاشة الحياة وسط الحرب.
संजय उवाच
The verse frames a warrior’s death as an event witnessed by higher beings, suggesting that actions in war are not merely tactical but morally weighty, leaving an imprint that invites judgment and reflection on dharma, restraint, and the tragic cost of violence.
Sañjaya reports that celestial beings (Siddhas and Cāraṇas) and Indra-like observers behold Bhūriśravas in the battlefield, slain after being brought to the brink of death, emphasizing the dramatic and consequential nature of his fall.