Nakula–Śakuni Duel and the Night Battle; Śikhaṇḍin–Kṛpa Engagement (नकुल-शकुनियुद्धं तथा रात्रियुद्धवर्णनम्)
जिघांसू परमक्रुद्धावभिजध्नतुराहवे । इस प्रकार एक-दूसरेको मार डालनेकी इच्छावाले वे दोनों नरश्रेष्ठ वीर परस्पर वाग्बाणोंका प्रहार करते हुए उस युद्धस्थलमें अत्यन्त कुपित हो बाणोंद्वारा आघात करने लगे
jighāṃsū paramakruddhāv abhijaghnatur āhave | itaretaraṃ mārayitum icchantau tau dvau naraśreṣṭhau vākbāṇān praharantaḥ tasmin yuddhasthale 'tyantaṃ kupitau bāṇair āghātam akurutām ||
قال سنجيا: وقد اشتعلا رغبةً في القتل واستبدّت بهما أقصى درجات الغضب، تقابلَ أكرمُ الرجلين في ساحة القتال يضربُ أحدُهما الآخر. تبادلا «سهامَ الكلام» في التعيير والسخرية، ثم جرح كلٌّ منهما صاحبه بسهامٍ حقيقية، فاستمرّا يقاتلان في ذلك الميدان بغيظٍ عارم.
संजय उवाच
The verse highlights how uncontrolled anger in war escalates harm: even speech becomes a weapon (vākbāṇa), and fury pushes combatants from rivalry into a single-minded intent to kill—an ethical warning about krodha (wrath) overpowering discernment.
Sañjaya describes a fierce duel: two great warriors, mutually intent on killing, first exchange cutting taunts and then strike each other with arrows on the battlefield, fighting in extreme rage.