Shloka 19
निहत्य त॑ पार्थिवपुत्रपौत्र संख्ये यदूनामृषभः प्रमाथी । ततोडन्वयादर्जुनमेव वीर: सैन्यानि राजंस्तव संनिवार्य,राजन! शत्रुओंको मथ डालनेवाले यदुकुलतिलक वीर सात्यकिने इस प्रकार युद्धस्थलमें राजाके पुत्र और पौत्र अलम्बुषको मारकर आपकी सेनाको स्तब्ध करके फिर अर्जुनका ही अनुसरण किया
sañjaya uvāca |
nihatya tāṁ pārthiva-putra-pautraṁ saṅkhye yadūnām ṛṣabhaḥ pramāthī |
tato 'nvayād arjunam eva vīraḥ sainyāni rājan tava saṁnivārya ||
قال سانجايا: بعدما قتل في ساحة القتال ذلك الألامبوشا—الذي كان بين الملوك كابنٍ وحفيد—فإن ساتياكي البطل، ثور اليادُو ومُحطِّم الأعداء الشديد، كفَّ جيوشك، أيها الملك، ثم مضى يتبع أرجونا وحده. ويُبرز البيت اندفاع الحرب الذي لا يلين: ففعل القتل الحاسم يعقبه فورًا كبحٌ استراتيجي لقوة الخصم، في وفاءٍ لقضية أرجونا.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores kṣatriya-duty expressed as decisive action in battle combined with disciplined strategy: after eliminating a dangerous opponent, the warrior restrains the enemy host and aligns his effort with a larger righteous objective—here, loyal support of Arjuna.
Sañjaya reports that Sātyaki kills Alambusha on the battlefield, then checks the Kaurava troops and moves on to follow Arjuna, indicating coordinated action and steadfast allegiance amid the chaos of war.