Shloka 18
अथास्य सूतस्य शिरो निकृत्य भल्लेन कालानलसंनिभेन । सकुण्डलं पूर्णशशिप्रकाशं भ्राजिष्णु वक्त्रं निचकर्त देहात्,तत्पश्चात् उनके सारथिका भी मस्तक काटकर कालाग्निके समान तेजस्वी भल्लद्दारा पूर्ण चन्द्रमाके समान कान्तिसे प्रकाशित होनेवाले उनके कुण्डलमण्डित मुखमण्डलको भी धड़से काट गिराया
athāsya sūtasya śiro nikṛtya bhallena kālānalasaṃnibhena | sakuṇḍalaṃ pūrṇaśaśiprakāśaṃ bhrājiṣṇu vaktraṃ nicakarta dehāt |
قال سانجايا: ثم إنه قطع رأس السائق بسهم «بهلّا» المتقد كأنه نار كالا (الزمن/الموت)، وبعد ذلك بتر من الجسد الوجه المتلألئ—المزيَّن بالأقراط—المشرق كضياء البدر. ويبرز البيت اندفاع العنف الكالح في ساحة القتال، حيث تطغى المهارة والغضب على ضبط النفس، ويأتي الموت لا إلى الفرسان المشهورين وحدهم، بل إلى من ربطهم الواجب بهم.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the terrifying impartiality of death in war and the ethical tension of battlefield duty: martial prowess can become ruthless, and even non-royal attendants like charioteers are swept into the consequences of a conflict driven by adharma and vengeance.
Sañjaya narrates a combat scene in which a warrior first beheads the opponent’s charioteer with a bhalla arrow and then severs the opponent’s radiant, earring-adorned face from the body, emphasizing the ferocity and speed of the slaughter.