Adhyāya 141 — Night duels: Śaineya and Bhūriśravas; Droṇi and Ghaṭotkaca; Bhīma and Duryodhana
जीमूताविव घ॒र्मान्ति गर्जमानौ नरर्षभौ । महाराज! एक-दूसरेसे स्पर्धा रखनेवाले वे दोनों नरश्रेष्ठ महाबली वीर परस्पर भिड़कर वर्षा-ऋतुमें गर्जना करनेवाले दो मेघोंके समान गरज रहे थे
sañjaya uvāca | jīmūtāv iva gharmānte garjamānau nararṣabhau | mahārāja! eka-dūsare-se spardhā rakhane-vāle ve donoṃ naraśreṣṭha mahābalī vīra paraspara bhiḍakara varṣā-ṛtauṃ meṃ garjanā karane-vāle dvau meghāv iva garj rahe the |
قال سنجيا: أيها الملك، إن هذين البطلين—كثورين بين الرجال، محاربين عظيمي البأس يتنافس أحدهما مع الآخر—قد تقاربا واصطدما. وكغيمتين رعديتين تهدران عند انقضاء القيظ، زأرا كلٌّ في وجه صاحبه، يتعاظم التحدّي والكبرياء مع احتشاد عاصفة القتال قوةً بعد قوة.
संजय उवाच
The verse highlights how rivalry and pride intensify conflict: when powerful opponents meet, their competitive spirit can swell like storm-clouds, suggesting the ethical danger of unchecked spardhā (rivalrous aggression) in war.
Sanjaya describes to Dhṛtarāṣṭra that two great warriors have come into close combat; they roar and challenge each other, compared to two thunderclouds at the turn from heat to rains, signaling a fierce, escalating duel.