Adhyāya 141 — Night duels: Śaineya and Bhūriśravas; Droṇi and Ghaṭotkaca; Bhīma and Duryodhana
ततो भीमो महाबाहु: संरम्भी दृढविक्रम: । अस्त्रैरस्त्राणि संवार्य शरैरविव्याध सूतजम्,तदनन्तर क्रोधमें भरे हुए सुदृढ़ पराक्रमी महाबाहु भीमसेनने अपने अस्त्रोंद्वारा कर्णके अस्त्रोंका निवारण करके उसे बाणोंसे बींध डाला
tato bhīmo mahābāhuḥ saṃrambhī dṛḍhavikramaḥ | astrair astrāṇi saṃvārya śarair avivyādha sūtajam ||
قال سنجيا: عندئذٍ اندفع بهيما، عظيم الساعدين—مشتعل العزم شديد البأس ثابت الشجاعة—فكفَّ أسلحة كارنا بأسلحته؛ ثم قابل السلاح بالسلاح، وأمطر ابن السائق (السوتا) بوابلٍ من السهام فثقبه.
संजय उवाच
The verse highlights the warrior ethic that true prowess includes defensive mastery—neutralizing an enemy’s weapons—before launching an effective counterattack; it also shows how anger and resolve, when disciplined through skill, become decisive in battle.
Sañjaya reports that Bhīma, enraged and steadfast, counters Karṇa’s incoming weapon-strikes with his own weaponry and then wounds Karṇa by piercing him with arrows.