Shloka 67
Śalya–Bhīma Gadāyuddham (मद्रराज-भीमसेन गदायुद्धम्)
वृद्धक्षत्रस्य दायादं पितुरत्यन्तवैरिणम् । ससाराभिमुख: शूर: शार्दूल इव कुज्जरम्,शूर एवं बलवान् अभिमन्यु सैनिकोंको अपना बाहुबल दिखाकर पुनः विशाल खड़्ग और ढाल हाथमें ले अपने पिताके अत्यन्त वैरी वृद्धक्षत्रके पुत्र जयद्रथके सम्मुख उसी प्रकार चला, जैसे सिंह हाथीपर आक्रमण करता है
vṛddhakṣatrasya dāyādaṃ pitur atyantavairiṇam | sasārābhimukhaḥ śūraḥ śārdūla iva kuñjaram ||
قال سنجيا: اندفع أبهيمانيو البطل مباشرةً نحو جَيَدْرَثا—وارث فِرِدْهَكْشَتْرَ والعدو المرير لأبيه—كما يهجم النمر على الفيل. وبعد أن أظهر قوته للجنود، عاد فأمسك بسيفه العريض وتُرسه وتقدّم لملاقاته، مجسّدًا عزيمةً لا تعرف الخوف وسط مطالب الحرب العادلة ومخاطرها.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya resolve: when duty in battle demands confronting a formidable foe, a warrior must act with courage and focus. It also frames personal enmity within the larger ethical pressure of war, where valor is praised but the consequences of hatred and retaliation remain morally weighty.
Sañjaya describes Abhimanyu advancing directly against Jayadratha, identified as Vṛddhakṣatra’s heir and as the bitter enemy of Abhimanyu’s father. The charge is compared to a tiger attacking an elephant, emphasizing Abhimanyu’s fearless aggression and martial readiness with sword and shield.