Shloka 25
द्रौणि-पार्षतयोर्युद्धम् | The Duel of Aśvatthāmā
Drauṇi) and Dhṛṣṭadyumna (Pārṣata
छित्त्वा शक्ति ततो भीमो निर्मुक्तोरगसंनिभाम् । मार्गमाण इव प्राणान् सूतपुत्रस्य मारिष,माननीय नरेश! केंचुलसे छूटी हुई सर्पिणीके समान उस शक्तिके टुकड़े-टुकड़े करके फिर भीमसेनने कुपित हो युद्धस्थलमें सूतपुत्र कर्णके प्राणोंकी खोज करते हुए-से सानपर चढ़ाकर तेज किये हुए, यमदण्डके समान भयंकर, मयूरपंख एवं स्वर्णपंखसे विभूषित बाणोंको उसके ऊपर चलाना आरम्भ किया
sañjaya uvāca | chittvā śaktiṃ tato bhīmo nirmuktoragasaṃnibhām | mārgamāṇa iva prāṇān sūtaputrasya māriṣa ||
قال سانجيا: ثم إنَّ بهيما، بعدما حطّم سلاح «الشَّكتي» إربًا إربًا—كحيّةٍ تطرح سِلاخَها—اشتدّ غضبه واندفع بعزمٍ قاسٍ إلى هلاك كارنا. وكأنّه يفتّش عن نَفَس الحياة ذاته في ابن السُّوتا، أخذ يطلق عليه سهامًا مصقولةً على حجر السَّنّ، مروّعةً كعصا يَما، ومزيّنةً بريش الطاووس وأجنحةٍ من ذهب—صورةً لإصرارٍ قتاليّ لا يلين ضمن أخلاق الثأر الصارمة في ساحة الحرب.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya battlefield ethic where resolve, retaliation, and the pursuit of victory can become single-minded; it also implicitly warns how wrath (krodha) narrows moral vision, turning combat into a hunt for an opponent’s very ‘prāṇa’ (life).
After a śakti-weapon is broken, Bhīma, enraged, presses the attack on Karṇa, firing terrifying, well-honed arrows described through vivid similes (snake’s slough; Yama’s rod) to convey the intensity and deadliness of the exchange.