Shloka 38
कर्ण-पाण्डव-संमर्दः — Karṇa and Arjuna’s Intensified Engagement
सुवर्णविकृतान् बाणान् विमुञ्चन्तावरिंदमौ । भास्वरं व्योम चक्राते महोल्काभिरिव प्रभो,प्रभो! उन दोनों शत्रुहन्ता वीरोंने सुवर्णनिर्मित बाणोंकी वर्षा करके आकाशको उसी प्रकार प्रकाशमान कर दिया, जैसे बड़ी-बड़ी उल्काओंके गिरनेसे वह प्रकाशित होने लगता है
suvarṇa-vikṛtān bāṇān vimuñcantāv ariṃdamau | bhāsvaraṃ vyoma cakrāte maholkābhir iva prabho ||
قال سنجيا: أيها السيد، إن هذين البطلين قاهري الأعداء، إذ أطلقا وابلًا من السهام الموشّاة بالذهب، جعلا السماء تتوهّج إشراقًا—كأنما أضاءتها سقوط الشهب العظام. ويبيّن البيت كيف يمكن للبأس الحربي أن يدهش الحواس، حتى وهو يزيد اندفاع الحرب نحو الخراب.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the seductive brilliance of martial power: warfare can appear magnificent (radiant sky, meteor-like imagery) while simultaneously signaling intensified destruction. It invites reflection on how outward splendor can mask ethical cost in a dharmic struggle.
Sañjaya describes two formidable warriors firing gold-adorned arrows in such volume that the sky seems illuminated, compared to the glow produced by great meteors streaking or falling through the heavens.