Shloka 37
द्रोणपर्व — अध्याय 128: दुर्योधनस्य परसेनाप्रवेशः
Duryodhana’s Incursion and the Tumult of Battle
तस्मिन् विनिहते नून॑ युध्यतेड्सौ जनार्दन: । यस्य सच्त्ववतो वीर्य ह्युपजीवन्ति पाण्डवा:,“उसके मारे जानेपर स्वयं भगवान् श्रीकृष्ण ही युद्ध कर रहे हैं। जिस शक्तिशाली वीरके पराक्रमका भरोसा करके हम समस्त पाण्डव जी रहे हैं, भयके अवसरोंपर हम उसी प्रकार जिसका आश्रय लेते हैं, जैसे देवता देवराज इन्द्रका, वही शूरवीर अर्जुन सिंधुराज जयद्रथको अपने वशमें करनेके लिये कौरव-सेनामें घुसा है
tasmin vinihate nūnaṁ yudhyate 'sau janārdanaḥ | yasya sattvavato vīryaṁ hy upajīvanti pāṇḍavāḥ ||
قال سنجيا: «الآن وقد قُتل، فإن جناردانا (كريشنا) نفسه لا ريب يقاتل. وبالاعتماد على بأس ذلك البطل الجبار الثابت يعيش الباندافا ويصبرون؛ وفي ساعات الخوف يلجؤون إليه كما تلجأ الآلهة إلى إندرا. ذلك الأرجونا الشجاع قد اندفع إلى صفوف جيش الكورافا ليُخضع ملك السِّندهو، جايادراثا، لسلطانه».
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ethical reliance in crisis: a community’s survival often rests on the steadfast courage of a dharmic protector, and true leadership is measured by the willingness to enter danger for a just objective. It also underscores the intimate cooperation of Kṛṣṇa and Arjuna—divine guidance and human valor acting together.
Sañjaya reports that after a significant warrior has been slain, the battle’s intensity shifts: Kṛṣṇa is described as effectively ‘fighting himself,’ and Arjuna—on whom the Pāṇḍavas depend—has penetrated the Kaurava formation to subdue Jayadratha, the king of Sindhu.