Droṇa-parva Adhyāya 125: Duryodhana’s despair and vow after Jayadratha’s fall (जयद्रथवधे दुर्योधनविलापः)
दुःशासनस्सत्रिभिवविद्ध्वा पुनर्विव्याध पठ्चभि: । भरतवंशी महाराज! इसके बाद दुःशासनने हँसते हुए-से ही वहाँ तीन बाणोंद्वारा सात्यकिको घायल करके पुनः पाँच बाणोंसे बींध डाला
sañjaya uvāca | duḥśāsanaḥ satribhir aviddhvā punar vivyādha pañcabhiḥ | bharatavaṃśī mahārāja |
قال سنجيا: يا أيها الملك العظيم من سلالة بهاراتا! بعد ذلك جرح دُحشاسَنَةُ ساتيَكي هناك بثلاثة سهام، وكأنه يضحك، ثم عاد فثقبه بخمسة أخرى. ويُبرز المشهد كيف تتصلّب القلوب في الحرب، حتى تقترن القسوة والسخرية بالعنف، ولو كان الخصم محاربًا مشهورًا.
संजय उवाच
The verse highlights how warfare can erode ethical restraint: violence may be accompanied by derision, revealing inner dispositions (saṃskāra) and the moral cost of conflict even when framed as kṣatriya-duty.
Sañjaya reports to the king that Duḥśāsana strikes Sātyaki with three arrows and then again with five, intensifying the assault in the midst of the Kurukṣetra battle.