तैरश्मचूर्णै्दीप्यद्धि: खद्योतानामिव व्रजै: । प्राय: सैन्यान्यहन्यन्त हाहाभूतानि मारिष,माननीय नरेश! जुगनुओंकी जमातोंके समान उद्धासित होनेवाले उन प्रस्तरचूर्णोंसे प्रायः सारी सेनाएँ आहत हो हाहाकार करने लगीं
taiḥ śmacūrṇair dīpyadbhir khadyotānām iva vrajaiḥ | prāyaḥ sainyāny ahanyanta hāhābhūtāni māriṣa ||
يا أيها الملك الموقَّر! بتلك الزخّات المتلألئة من فتات الحجارة، كأنها أسراب اليراعات، كادت الجموع كلها تُصاب، وارتفعت الصيحات: «وا أسفاه! وا أسفاه!»
संजय उवाच
The verse underscores the ethical horror of war: once violence escalates, harm spreads widely and indiscriminately, and the battlefield becomes dominated by collective anguish rather than righteous order.
Sañjaya describes blazing stone-fragments flying about like swarms of fireflies; these strike the troops on all sides, and the armies, badly hurt, erupt into cries of distress (‘hāhā’).