Shloka 4
अर्जुनस्य गुरुधर्मविलापः तथा शैनेयकर्णयोर्युद्धारम्भः | Arjuna’s Lament on Guru-Dharma and the Opening of the Sātyaki–Karṇa Duel
रुक्माड्गदशिरस्त्राणो रुक्मवर्मसमावृत: । रुक्मध्वजथनु: शूरो मेरुशुज्मिवाबभौ,उनके भुजबंद और शिरस्त्राण सुवर्णके बने हुए थे। वे स्वर्णमय कवचसे आच्छादित थे। सोनेके ध्वज और धनुषसे सुशोभित शूरवीर सात्यकि मेरुपर्वतके शिखरकी भाँति शोभा पा रहे थे
sañjaya uvāca |
rukmāṅgadāśirastrāṇo rukmavarmasamāvṛtaḥ |
rukmadhvajadhanuḥ śūro meruśṛṅga ivābabhau ||
قال سنجيا: إنّ البطل ساتياكي، وقد لبس سوارين من ذهب وخوذةً من ذهب، وتدرّع بدرعٍ ذهبي، وتزيّن برايةٍ وقوسٍ من ذهب، كان يلمع كقمة جبل ميرو. وتزيد الآية من جلال الجوّ الأخلاقي للمعركة، إذ تصوّر البهاء الحربي علامةً على العزم والاستعداد المنضبط، حتى وسط ضرورة الحرب المأساوية.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores kṣatriya discipline and resolve: outward splendour (golden arms, armour, banner, bow) symbolizes preparedness and unwavering courage in a dharma-bound conflict, even when war itself is morally weighty.
Sañjaya visually depicts the warrior Sātyaki on the battlefield, emphasizing his golden equipment and comparing his radiance to the summit of Mount Meru to convey his prominence and intimidating brilliance.