Shloka 31
अर्जुनस्य गुरुधर्मविलापः तथा शैनेयकर्णयोर्युद्धारम्भः | Arjuna’s Lament on Guru-Dharma and the Opening of the Sātyaki–Karṇa Duel
वीतभीर्लाघवोपेत: कृतित्वं सम्प्रदर्शयन् । शिनिपौत्र पुरुषश्रेष्ठ सात्यकि निर्भय हो बड़ी फुर्तीसे अस्त्र चलाते और अपनी कुशलताका प्रदर्शन करते हुए अर्जुनसे भी अधिक पराक्रमपूर्वक युद्ध कर रहे थे || ३० $ई || ततो दुर्योधनो राजा सात्वतस्य त्रिभि: शरै:,तब राजा दुर्योधनने तीन बाणोंसे सात्यकिके सारथिको और चार पैने बाणोंद्वारा उनके चारों घोड़ोंको घायल कर दिया। तत्पश्चात् सात्यकिको भी पहले तीन बाणोंसे बींधकर फिर आठ बाणोंद्वारा गहरी चोट पहुँचायी
vītabhīr lāghavopetaḥ kṛtitvaṃ sampradarśayan | śinipautraḥ puruṣaśreṣṭhaḥ sātyakir nirbhayo 'bhavat ||
قال سنجيا: كان ساتياكي—أفضل الرجال، حفيد شِيني—لا يعرف الخوف، موفور الخفة والسرعة؛ فتقدّم بلا تردد، مُظهِرًا إحكامه لفنون السلاح. وفي ذلك الاشتباك قاتل ببأس جسور، فبانت مهارته وسط زحام المعركة وضغطها.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-dharma in its battlefield form: steadiness without fear, disciplined agility, and the responsible display of one’s trained skill. Courage here is not mere rage but controlled mastery—acting effectively under pressure.
Sañjaya describes Sātyaki’s conduct in the battle: he advances fearlessly and swiftly, demonstrating expert weapon-skill. The focus is on Sātyaki’s prowess and composure as the fighting intensifies.