अर्जुनस्य जयद्रथाभिमुखप्रयाणं तथा कर्णेन प्रतिरोधः
Arjuna’s renewed advance toward Jayadratha and Karṇa’s resistance
तथा तु तेनाभिहतस्तरस्वी नप्ता शिनेरिन्द्रसमानवीर्य: । सुदर्शनस्येषुगणै: सुतीक्ष्णै- हयान् निहत्याशु ननाद नादम्,सुदर्शनके द्वारा इस प्रकार घायल होनेपर इन्द्रके समान बलवान् और वेगशाली शिनिपौत्र सात्यकिने अपने सुतीक्षण बाणसमूहोंसे सुदर्शनके अश्वोंका शीघ्र ही संहार करके उच्च स्वरसे सिंहनाद किया
tathā tu tenābhihatastarassvī naptā śiner indrasamānavīryaḥ | sudarśanasy eṣugaṇaiḥ sutīkṣṇair hayān nihatyaśu nanāda nādam ||
قال سانجيا: ومع أنه أُصيب على هذا النحو، فإن ساتياكي السريع—حفيد شيني، ذو بأسٍ كإندرا—سارع فقتل خيول سودرشَنا بوابلٍ من السهام الحادّة جدًّا، ثم أطلق زئيرًا عاليًا كزئير الأسد.
संजय उवाच
The verse highlights kṣātra-dharma in action: even when wounded, a warrior is expected to maintain composure, respond with skill rather than panic, and uphold courage and resolve. The lion-roar signifies inner steadiness and moral confidence in the midst of danger.
After being struck, Sātyaki retaliates immediately by shooting sharp volleys that kill Sudarśana’s horses, disabling his mobility in the chariot-battle context. Having gained the upper hand, Sātyaki proclaims his dominance with a loud, lion-like roar.