Shloka 27
Bhūriśravas–Sātyaki Saṃvāda and Duel; Arjuna’s Intervention (भूरिश्रवाः–सात्यकि संवादः, युद्धम्, अर्जुन-हस्तक्षेपः)
रुवन्तो विविधान् नादान् जलदोपमनिः:स्वना: । नाराचैर्वत्सदन्तैश्व भल्लैरञण्जलिकैस्तथा,उनके चिग्घाड़नेकी ध्वनि मेघोंकी गर्जनाके समान जान पड़ती थी। वे सात्यकिके चलाये हुए नाराच, वत्सदन्त, भल्ल, अंजलिक, क्षुरप्र और अर्द्धचन्द्र नामक बाणोंसे विदीर्ण हो नाना प्रकारसे आर्तनाद करते, रक्त बहाते तथा मल-मूत्र छोड़ते हुए भाग रहे थे
sañjaya uvāca | ruvanto vividhān nādān jaladopamaniḥsvanāḥ | nārācair vatsadantaiś ca bhallair añjalikais tathā ||
قال سنجيا: «كانوا يطلقون صرخات شتّى، وأصواتهم كدويّ سحب الرعد. وقد خُرقوا بسهام ساتيَكي—ناراجا، وفاتسادنتا، وبَهَلّا، وأَنْجَليكا—فجرحى مذعورين رفعوا ألوانًا من النواح وهم يفرّون.»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the immediate human cost of war: even mighty warriors, when struck, cry out and flee in fear and pain. It implicitly cautions that martial glory is inseparable from suffering, urging ethical reflection on violence and its consequences.
Sañjaya describes combat in which Sātyaki’s volleys of different arrow-types pierce the opposing fighters. Their cries rise like thunder, and the wounded men lament loudly as they retreat.