Shloka 82
द्रोणपर्व (अध्याय ११२) — कर्णभीमयोर्युद्धम्, दुर्योधनस्य रक्षणादेशः
Droṇa-parva 112: Karṇa–Bhīma Engagement and Duryodhana’s Protective Order
लघ्वस्त्रश्नित्रयोधी च प्रविष्टस्तात भारतीम् । सूर्योदये महाबाहुर्दिवसश्लातिवर्तते,निद्राविजयी पाण्डुकुमार अर्जुन श्यामवर्णवाला दर्शनीय तरुण है। वह शीघ्रतापूर्वक अस्त्र चलाता और विचित्र रीतिसे युद्ध करता है। तात! उस महाबाहु वीरने सूर्योदयके समय अकेले ही कौरवी-सेनामें प्रवेश किया था और अब दिन बीतता चला जा रहा है
laghv-astrāśanitra-yodhī ca praviṣṭas tāta bhāratīm | sūryodaye mahābāhur divasaś cātivartate ||
قال يودهيشثيرا: «يا عزيزي، ذلك البطل عظيم الساعدين—سريعٌ في إطلاق السلاح، حاذقٌ في ضروب القتال—دخل جيش الكاورافا عند شروق الشمس، وها هو النهار يمضي.» وفي القول نبرةُ قلقٍ أخلاقي: فالوقت يتفلّت بينما أرجونا، أداءً للواجب، ما يزال غائصًا في صفوف العدو، والمتكلم يقدّر مدى العَجَلة في صون مقصدٍ عادل وسط فوضى الحرب.
युधिष्ठिर उवाच
Educational Q&A
Even in righteous warfare, dharma demands vigilance and responsibility toward one’s allies; Yudhiṣṭhira’s focus on the passing day highlights ethical urgency—timely action is part of duty, not merely valor.
Yudhiṣṭhira describes Arjuna as a swift, versatile warrior who penetrated the Kaurava formation at sunrise and notes that much of the day has already elapsed—implying concern about Arjuna’s situation and the need for a response.