द्रोणपर्व (अध्याय ११२) — कर्णभीमयोर्युद्धम्, दुर्योधनस्य रक्षणादेशः
Droṇa-parva 112: Karṇa–Bhīma Engagement and Duryodhana’s Protective Order
पश्य शैनेय सैन्यानि द्रवमाणानि संयुगे । महान्तं च रणे शब्द दीर्यमाणां च भारतीम्,शैनेय! वह देखो, उधर युद्धस्थलमें सेनाएँ भाग रही हैं। रणक्षेत्रमें महान् कोलाहल हो रहा है और मोरचेबंदी करके खड़ी हुई कौरवी सेनामें दरारें पड़ रही हैं
paśya śaineya sainyāni dravamāṇāni saṃyuge | mahāntaṃ ca raṇe śabdaṃ dīryamāṇāṃ ca bhāratīm ||
قال يودهيشثيرا: «انظرْ، يا شاينيَة—تأمّل كيف تفرّ الجيوش في غمرة القتال. هديرٌ عظيمٌ يعلو في أرجاء الميدان، وجيشُ البهاراتا يُمزَّق تمزيقًا—صفوفُه تتصدّع وتتفكّك تحت وطأة الحرب.»
युधिष्ठिर उवाच
The verse highlights the ethical and strategic burden of leadership in war: a righteous leader must clearly perceive the battlefield reality—panic, noise, and collapsing formations—before deciding how to act, rather than being driven by anger or triumph.
Yudhiṣṭhira addresses Śaineya (Sātyaki), pointing out that troops are fleeing, the battlefield is filled with a great uproar, and the Bhārata (Kuru/Kaurava) formation is splitting—signaling a moment of disarray and possible advantage for the Pāṇḍavas.