Shloka 2
भीमसेन–कर्णयुद्धवर्णनम्
Description of the Bhīmasena–Karṇa Engagement
सुवर्णचित्रैवैयाप्रै: स्वनवद्धिर्महारथै: । दीपयन्तो दिश: सर्वा ज्वलद्धिरिव पावकै:,वे कौरव-सैनिक व्याप्रचर्मसे आच्छादित सुवर्णजटित और गम्भीर घोष करनेवाले प्रज्वलित अग्निके समान तेजस्वी विशाल रथोंद्वारा सम्पूर्ण दिशाओंको प्रकाशित कर रहे थे
sañjaya uvāca | suvarṇacitrair vaiyāpryaiḥ svanavaddhir mahārathaiḥ | dīpayanto diśaḥ sarvā jvaladdhir iva pāvakaiḥ ||
قال سنجيا: كان محاربو الكورافا على عرباتٍ عظيمة—مزدانةٍ بنقوشٍ من ذهب، سريعةِ الحركة، مدوّيةٍ بأصواتٍ عميقةٍ جليلة—كأنهم نيرانٌ متأججة تُضيء الجهات كلّها. ويزيد هذا المشهدُ التوترَ الأخلاقي للحرب: فالبهرج الظاهر وقوةُ السلاح يندفعان إلى الأمام، بينما يلوح عبءُ الأدهرما (اللا-استقامة) والدمار من وراء ذلك العرض المهيب.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how war’s outward brilliance—gold, speed, thunderous sound—can appear awe-inspiring, yet it also hints at the consuming nature of violence, likened to fire. It invites reflection on the ethical contrast between dazzling power and the destructive consequences of conflict.
Sañjaya describes the Kaurava forces advancing with magnificent, gold-adorned chariots and mighty chariot-warriors. Their blazing appearance and roaring presence make it seem as though they light up all directions like flames.