Shloka 7
भीमसेन-द्रोण-संग्रामः
Bhīmasena and Droṇa: Containment, Advance, and Recognition
विमुक्तौ शस्त्रसम्बाधाद् द्रोणानीकात् सुदुर्भिदात् | अदृश्येतां महात्मानौ कालसूर्याविवोदितौ,शस्त्रोंसे भरे हुए आचार्य द्रोणके दुर्भद्य सैन्यव्यूहसे छुटकारा पाकर महात्मा श्रीकृष्ण और अर्जुन उदित हुए प्रलयकालके सूर्यके समान दृष्टिगोचर हो रहे थे
sañjaya uvāca | vimuktau śastrasambādhād droṇānīkāt sudurbhidāt | adṛśyetāṃ mahātmānau kālasūryāv ivoditau ||
قال سانجيا: بعدما تحرّرا من زحام السلاح وضغطه، ونجَوَا من تشكيل جيش درونا—وهو تشكيل عسير الكسر حقًّا—بان العظيما الروح، كريشنا وأرجونا، للعيان كالشمس إذا طلعت في زمن الفناء الكوني. وتُبرز هذه الصورة إشعاعهما القتالي المهيب، القريب من رهبة نهاية العالم، كما تُعلن انعطافًا حاسمًا في زخم المعركة أخلاقيًّا واستراتيجيًّا.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadfastness and purposeful action amid overwhelming violence: even a seemingly impenetrable force can be crossed when resolve, skill, and righteous alignment (here, Kṛṣṇa with Arjuna) converge. The ‘end-time sun’ simile also warns that power in war carries a grave, world-shaking moral weight.
Sañjaya reports that Kṛṣṇa and Arjuna have broken free from the dense crush of weapons and escaped Droṇa’s hard-to-breach battle-array. Once out of that deadly press, they become visible again, appearing dazzling and fearsome—likened to the sun rising at the time of dissolution.