Shloka 35
धर्मराजस्य चिन्ता, भीमसेनप्रेषणम्, द्रोणानीकप्रवेशप्रयत्नः
Yudhiṣṭhira’s Anxiety and the Dispatch of Bhīma; Attempted Breakthrough into Droṇa’s Formation
सैन्येषु विप्रयातेषु धिष्ठितं पुरुषर्षभम् । दुर्योधनो<न्वयात् पार्थ त्वरमाणो महाहवे,सेनाओंके सहसा आक्रमण करनेपर पुरुषश्रेष्ठ अर्जुन कुछ ठहर गये। इसी समय उस महासमरमें राजा दुर्योधनने बड़ी उतावलीके साथ उनका पीछा किया
sainyeṣu viprayāteṣu dhiṣṭhitaṁ puruṣarṣabham | duryodhano 'nvayāt pārtha tvaramāṇo mahāhave ||
قال سانجايا: لما اندفعت الجيوش في اضطراب وضغطت فجأة، توقّف أرجونا—خير الرجال—لحظةً، ثابتاً في موضعه. وفي تلك الساعة بعينها، في ذلك القتال العظيم، لحق به الملك دوريودھانا على عَجَلٍ وعزمٍ، مطارِداً إياه عن كثب، عازماً على اقتناص الميزة من فوضى الحرب.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a battlefield ethic: composure and steadiness (holding one’s position) can be as decisive as speed, while haste can drive aggressive pursuit. It contrasts Arjuna’s momentary restraint with Duryodhana’s urgent chase, showing how intention and timing shape outcomes in dharma-bound warfare.
As the armies rush and clash in confusion, Arjuna briefly pauses/stands firm. Seeing this, Duryodhana quickly follows and presses after him in the midst of the great fight, attempting to capitalize on the moment.