Shloka 32
धर्मराजस्य चिन्ता, भीमसेनप्रेषणम्, द्रोणानीकप्रवेशप्रयत्नः
Yudhiṣṭhira’s Anxiety and the Dispatch of Bhīma; Attempted Breakthrough into Droṇa’s Formation
गाहमानस्त्वनीकानि तूर्णमश्वानचोदयत् । बलाकाभ तु दाशार्ह: पाउ्चजन्यं व्यनादयत्,सेनाके भीतर घुसते हुए श्रीकृष्णने तीव्र वेगसे अपने घोड़ोंको आगे बढ़ाया और बगुलोंके समान श्वेत रंगवाले अपने पांचजन्य शंखको बड़े जोरसे बजाया
gāhamānas tv anīkāni tūṇam aśvān acodayat | balākābha tu dāśārhaḥ pāñcajanyaṃ vyanādayat ||
قال سانجايا: وبينما كان كṛṣṇa—الدّاشاره—يقتحم تشكيلات القتال المعادية، حثّ الخيل إلى الأمام بقوة خاطفة، ثم نفخ في صَدَفته «بانچاجانيا» البيضاء كأسراب الكُرْكِيّ، نفخةً مدوّية—فكان ذلك فعلاً يثبّت الحلفاء، ويتحدّى الخصوم، ويعلن عزماً لا يتزعزع وسط فوضى الحرب.
संजय उवाच
Educational Q&A
In the midst of righteous conflict, effective leadership combines decisive action with clear signals that uphold morale and purpose; Kṛṣṇa’s conch-blast functions as a dharmic proclamation of steadiness and resolve rather than mere aggression.
As the chariot advances into the enemy ranks, Kṛṣṇa quickly drives the horses forward and loudly blows his white Pāñcajanya conch, marking entry into intense combat and rallying the Pāṇḍava side while intimidating opponents.