Shloka 21
धर्मराजस्य चिन्ता, भीमसेनप्रेषणम्, द्रोणानीकप्रवेशप्रयत्नः
Yudhiṣṭhira’s Anxiety and the Dispatch of Bhīma; Attempted Breakthrough into Droṇa’s Formation
सर्वक्षत्रस्य मिषतो रथेनैकेन दंशितौ । बाल: क्रीडनकेनेव कदर्थीकृत्य नो बलम्,हमलोग चीखते-चिल्लाते तथा रोकनेकी चेष्टा करते ही रह गये; परंतु कुछ न हो सका। शत्रुओंको संताप देनेवाले कवचधारी श्रीकृष्ण और अर्जुन हम सब क्षत्रियोंके देखते-देखते हमारे बलकी अवहेलना करके एकमात्र रथके द्वारा सम्पूर्ण राजमण्डलीमें अपना पराक्रम दिखाकर उसी प्रकार बेरोक-टोक आगे बढ़ गये हैं, जैसे बालक खिलौनोंसे खेलता हुआ निकल जाता है
saṃjaya uvāca | sarvakṣatrasya miṣato rathenaikena daṃśitau | bālaḥ krīḍanakeneva kadarthīkṛtya no balam ||
قال سنجيا: «أمام أعين جميع الكشاتريا، هذان الاثنان—مدجَّعان بالسلاح شديدا البأس—قد أذلّا قواتنا بعربةٍ واحدة. وكما يلهو الطفل بلُعَبه، كذلك ازدرَيا قوّتنا ومضيا غيرَ مُعاقَين، يُظهران بأسهما في وسط الملوك المجتمعين.»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the fragility of collective pride and mere numerical strength: disciplined prowess and strategic superiority can render a vast force ineffective, exposing the ethical lesson that arrogance in power is easily humbled.
Sanjaya reports that, in full view of the assembled Kshatriya warriors, two armoured heroes advance with a single chariot, brushing aside resistance and effectively humiliating the opposing army, likened to a child casually playing with toys.