Shloka 15
भीष्मरक्षण-उद्योगः, शिखण्डि-विवर्जनं, सर्वतोभद्र-व्यूहः
Protection of Bhīṣma, Exemption of Śikhaṇḍin, and the Sarvatobhadra Array
संधाय च शितं बाणं कालाग्निसमतेजसम् | मुमोच परमक्रुद्धस्तस्मिन् घोरे निशाचरे,तत्पश्चात् उसने प्रलयकालकी अग्निके समान तेजस्वी एवं तीखे बाणको धनुषपर रखकर उसे अत्यन्त क्रोधपूर्वक उस घोर निशाचरपर छोड़ दिया
sandhāya ca śitaṃ bāṇaṃ kālāgnisamatejasam | mumoca paramakruddhas tasmin ghore niśācare ||
قال سنجيا: بعدما أوتر سهماً حادّاً على القوس، متلألئاً كوهج نار الفناء في آخر الزمان، أطلقه وهو في غاية السخط نحو ذلك العدوّ المرعب الجائل في الليل.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger (krodha) magnifies destructive action: even when confronting a terrifying enemy, the narrative signals the ethical risk of letting wrath become the driving force in battle.
A warrior fixes a razor-sharp arrow, described with end-of-time fire imagery, and in intense fury shoots it at a dreadful night-roaming adversary (niśācara), escalating the combat.