भीष्मस्य दुर्योधनं प्रति उपालम्भः
Bhīṣma’s Reproof to Duryodhana
दुर्योधनो महाराज राक्षसान् समुपाद्रवत् । अमर्षवशमापतन्नस्त्यक्त्वा जीवितमात्मन:
sañjaya uvāca | duryodhano mahārāja rākṣasān samupādravat | amarṣavaśam āpatan na tyaktvā jīvitam ātmanaḥ ||
قال سنجيا: أيها الملك، إنّ دوريودhana وقد استبدّت به حميّة الغضب العارم اندفع اندفاعًا مباشرًا نحو أولئك الرّاكشاسا، طارحًا جانبًا كلَّ حرصٍ على حياته. وبعد أن تكسّر فرسانُه على الفيلة وتبدّدوا هلاكًا، آثر بسالةً متهوّرة على صون النفس، مدفوعًا بكبرياءٍ مجروح وسخطٍ يتأجّج في خضمّ فوضى الحرب.
संजय उवाच
The verse highlights how anger and wounded pride (amarṣa) can overpower discernment, pushing a warrior toward rash action and disregard for life. It implicitly contrasts impulsive, ego-driven courage with steadier, dharma-guided judgment.
After his elephant-mounted fighters have been broken and destroyed, Duryodhana—stung by humiliation and fury—charges at the Rākṣasa warriors. Sañjaya reports this to the king, emphasizing Duryodhana’s rage and his willingness to risk his life.