त॑ श्रुत्वा निनदं घोरं तावकानां महारथौ | विन्दानुविन्दावावन्त्यौ पार्षतं प्रत्युपस्थितौ,आपके सैनिकोंका वह घोर आर्तनाद सुनकर अवन्तीके राजकुमार विन्द और अनुविन्द धृष्टद्यम्मनका सामना करनेके लिये उपस्थित हुए
taṁ śrutvā ninadaṁ ghoraṁ tāvakānāṁ mahārathau | vindānuvindāv āvantyau pārṣataṁ pratyupasthitau ||
قال سنجيا: لما سمعا ذلك الزئير المروّع من النواح بين جنودك، تقدّم المحاربان العظيمان على العربة—وِندَا وأَنُوْوِندَا، أميرا أَوَنْتِي—ليواجها ابن بْرِشَتَ (دْهْرِشْتَدْيُومْنَ). ويُبرز هذا المشهد كيف أنّ نخبة المحاربين، وسط الفوضى الأخلاقية للحرب، تستجيب لصرخات أهلها بالتقدّم إلى قتالٍ مباشر، مدفوعةً بالولاء وواجب الفروسية.
संजय उवाच
The verse highlights the kṣatriya ethic of responding to one’s side in crisis: hearing the army’s fearful outcry, leading warriors step forward to meet the threat. It reflects how loyalty and martial obligation propel action even when war’s suffering is evident.
Sañjaya reports that Vindā and Anuvindā of Avanti, renowned chariot-warriors, hear a terrifying cry among the Kaurava forces and advance to face Dhṛṣṭadyumna (called Pārṣata), indicating an imminent duel or direct engagement.