श्रुत्वापि परुषं वाक््यं सुशर्मा रथयूथप: । न चैनमब्रवीत् किंचिच्छुभं वा यदि वाशुभम्,ऐसा कहते हुए शत्रुधाती अर्जुनके परुष वचनको सुनकर भी रथयूथपति सुशर्मा उनसे भला या बुरा कुछ भी न बोला
śrutvāpi paruṣaṃ vākyaṃ suśarmā rathayūthapaḥ | na cainam abravīt kiṃcit śubhaṃ vā yadi vāśubham ||
قال سانجيا: مع أنه سمع كلمات أرجونا القاسية، فإن سوشارما، قائد كتيبة العربات، لم يُجِبه بشيء قط—لا بكلمة لينة ولا بكلمة جارحة. ويُبرز هذا الموقف كبحًا مقصودًا وسط استفزازات الحرب، حيث قد يكون الصمت ضبطًا للنفس لا علامة ضعف.
संजय उवाच
The verse highlights restraint in speech: even when provoked by harsh words, one may choose not to respond with either praise or insult. In a battlefield context, this suggests disciplined self-control and strategic composure rather than impulsive retaliation.
Sañjaya reports that Suśarmā, a commander of a chariot contingent, hears Arjuna’s severe remarks but does not answer him at all—neither politely nor rudely—indicating a moment of silence amid confrontation.