भीष्म-युधिष्ठिर-संमर्दः
Bhīṣma’s Pressure on Yudhiṣṭhira; Śikhaṇḍī’s Approach; Evening Withdrawal
(नाशयामासतुर्वीरौ धृष्टद्युम्नवृकोदरौ । कौरवाणामनीकानि शरै: संनतपर्वभि: ।।
nāśayāmāsatur vīrau dhṛṣṭadyumnavṛkodarau | kauravāṇām anīkāni śaraiḥ saṃnataparvabhiḥ ||
قال سانجيا: وعلى هذا النحو أيضًا دمّر البطلان دْهْرِشْتَدْيُومْنَ وفْرِكودَرَ (بهِيما) تشكيلات الكوروڤا بسهامٍ ذات مفاصل منحنية إلى أسفل. ثم إن دهرماراجا يودهيشثيرا، إذ رأى دْهْرِشْتَدْيُومْنَ وفْرِكودَرَ، دنا منهما وشمّ مفرق رأسيهما علامةَ مودةٍ وثناء، ثم انطلق مسرورًا إلى معسكره.
संजय उवाच
The verse underscores the grave reality of dharma in war: heroic prowess and tactical effectiveness can decisively turn the tide, yet such victory is inseparable from destruction, reminding readers that righteous leadership must carry responsibility for the human cost of battle.
Sañjaya reports that Dhṛṣṭadyumna and Bhīma together shatter the Kaurava battle-divisions, cutting through their formations with volleys of arrows described as having bent joints, signaling a fierce Pāṇḍava advance in the ongoing combat.