द्रोणभीष्माभिसंगुप्तं गुप्त च कृतवर्मणा,द्रोणाचार्य, भीष्म, कृतवर्मा, कृपाचार्य, दुःशासन, जयद्रथ, भगदत्त, विकर्ण, अश्वत्थामा, शकुनि तथा बाह्लिक आदि प्रमुख वीरों तथा अन्य शक्तिशाली महामनस्वी लोगोंद्वारा मेरी सेना सदा सुरक्षित रहती है। ऐसी सेना भी यदि संग्राममें मारी गयी तो इसमें हमलोगोंका पुरातन प्रारब्ध ही कारण है
sañjaya uvāca | droṇabhīṣmābhisaṃguptaṃ guptaṃ ca kṛtavarmaṇā | kṛpācāryeṇa duḥśāsanena jayadrathena bhagadattena vikarṇenāśvatthāmnā śakunina tathā bāhlikādinā ca pramukhavīraiḥ anyaiś ca balavādbhiḥ mahāmanasvibhiḥ janaiḥ mama senā sadā surakṣitā tiṣṭhati | sā senā yadi saṃgrāme hatā bhavet, tatra naḥ purātanaṃ prārabdhameva kāraṇam iti ||
قال سنجيا: «إن جيشي محفوظٌ على الدوام أشدَّ الحفظ—تستره درونا وبيشما، ويحرسه كذلك كريتَفارمان، ويدافع عنه أبطالٌ كبار مثل كريبا، ودُحشاسَنا، وجيَيدرَثا، وبهاگَدَتّا، وفيكارنا، وأشوَتّها ما، وشكوني، وباهليكا، وغيرهم من ذوي القوة وعِظَم الهمة. ومع ذلك، إن قُتِل جيشٌ كهذا في ساحة القتال، فليس السبب إلا قَدَرَنا القديم الذي قد بدأ جريانه (prārabdha).»
संजय उवाच
Even the strongest human arrangements—elite commanders, layered defenses, and powerful allies—can fail if adverse karma has already begun to fructify (prārabdha). The verse frames defeat not merely as a tactical lapse but as moral-causal inevitability rooted in past actions.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that the Kaurava forces are guarded by renowned heroes (Droṇa, Bhīṣma, and others). Yet he adds that if such a well-protected army is still being destroyed in the war, the underlying reason must be their long-standing destiny—hinting at the unfolding consequences of the Kauravas’ earlier choices.