Previous Verse
Next Verse

Shloka 27

भीमसेन-दुर्योधन-समागमः

Bhīmasena–Duryodhana Engagement at Sunset

ततः संधाय वै तीक्ष्णं शरं परमदारुणम्‌

tataḥ sandhāya vai tīkṣṇaṃ śaraṃ paramadāruṇam

ثم إنه شدَّ سهمًا حادًّا كالموسى وأحكم توجيهه—سهمًا بالغ الفظاعة في أثره—فأخذ سنجيا يصف المنعطف العنيف التالي في المعركة، حيث تُسخَّر المهارة القتالية المقصودة لغرض الإهلاك، مُبرِزًا الثقل الأخلاقي الكئيب للحرب حتى حين تُؤدَّى بوصفها واجب المحارب.

ततःthen; thereafter
ततः:
Adhikarana
TypeIndeclinable
Rootततस्
FormAvyaya (ablatival adverb: 'from that/then')
संधायhaving aimed/fixed (on the bow)
संधाय:
Kriya-vishesana
TypeVerb
Rootसम्-धा
FormAbsolutive (क्त्वा/ल्यप्): 'having fixed/aimed/joined'
वैindeed; surely
वै:
TypeIndeclinable
Rootवै
FormParticle (emphatic)
तीक्ष्णम्sharp
तीक्ष्णम्:
Karma
TypeAdjective
Rootतीक्ष्ण
FormNeuter, accusative, singular
शरम्arrow
शरम्:
Karma
TypeNoun
Rootशर
FormMasculine, accusative, singular
परमदारुणम्most dreadful/very terrible
परमदारुणम्:
Karma
TypeAdjective
Rootपरम-दारुण
FormMasculine, accusative, singular

संजय उवाच

S
Sañjaya
A
arrow (śara)

Educational Q&A

The line highlights the deliberate, intentional nature of violence in righteous warfare: skill and resolve are applied with full awareness of consequences, reminding readers that even duty-bound combat carries grave moral and emotional weight.

Sañjaya reports that a warrior (implied by context) sets and aims a very sharp, fearsome arrow, signaling an imminent strike and escalating intensity in the battlefield action.