Shloka 33
Bhīṣma’s Stuti of Keśava and Counsel on Nara–Nārāyaṇa (भीष्म-स्तवः; नरनारायण-प्रसङ्गः)
ततः सांयमनि: क्रुद्धों दृष्टवा निहतमात्मजम् | अभिदुद्राव वेगेन पाज्चाल्यं युद्धदुर्मदम्,अपने पुत्रको मारा गया देख संयमनकुमार शलने कुपित होकर रणदुर्मद पांचालराजकुमार धृष्टद्युम्नपर बड़े वेगसे धावा किया
tataḥ sāṃyamaniḥ kruddho dṛṣṭvā nihatam ātmajam | abhidudrāva vegena pāñcālyaṃ yuddha-durmadam ||
قال سانجيا: ثم إن سامْيَمَني، وقد استبدّ به الغضب حين رأى ابنه صريعًا، اندفع مسرعًا اندفاعًا شديدًا نحو أمير البانشالا دْهْرِشْتَديومْنَ، وكان كالمخمور بسُعار القتال.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how personal loss in war quickly turns into wrath and vengeance, showing the ethical tension between kṣatriya retaliation and the destabilizing power of grief-driven anger.
After seeing his son killed, Sāṃyamani becomes furious and charges at the Pāñcāla prince Dhṛṣṭadyumna with great speed, escalating the combat through immediate reprisal.