Shloka 99
Vāsudeva-Māhātmya: Duryodhana’s Inquiry and Bhīṣma’s Theological Account of Keśava
रथादवप्लुत्य ततस्त्वरावान् पार्थोप्यनुद्र॒ुत्य यदुप्रवीरम् । जग्राह पीनोत्तमलम्बबाहुं बा्वदोर्हरिं व्यायतपीनबाहु:,मोटी, लंबी और उत्तम भुजाओंवाले यदुकुलके श्रेष्ठ वीर भगवान् श्रीकृष्णको आगे बढ़ते देख अर्जुन भी बड़ी उतावलीके साथ रथसे कूदकर उनके पीछे दौड़े और निकट जाकर भगवान्की दोनों बाहें पकड़ लीं। अर्जुनकी भुजाएँ भी मोटी और विशाल थीं
rathād avaplutya tatas tvarāvān pārtho 'py anudrutya yadupravīram | jagrāha pīnotta-ma-lamba-bāhuṃ bāhubhyāṃ hariṃ vyāyata-pīna-bāhuḥ ||
قال سنجيا: ثم إن بارثا (أرجونا) قفز من العربة في عَجَلةٍ شديدة، واندفع وراء بطل اليادو الأوّل. ولما دنا، أمسك أرجونا—وذراعاه عريضتان قويتان—بهاري (شري كريشنا) بكلتا ذراعيه، وكريشنا يتقدّم بذراعين طويلتين شديدتين كريمتي الشأن.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined dependence on righteous guidance: even a mighty warrior like Arjuna, in a surge of urgency, physically restrains and clings to Kṛṣṇa—signaling that in moments when anger or rash action may erupt, dharma is protected by seeking counsel, restraint, and alignment with a higher moral compass.
Sañjaya describes Arjuna jumping down from the chariot and running after Kṛṣṇa, the foremost Yadu hero. As Kṛṣṇa advances, Arjuna reaches him and holds him with both arms, emphasizing the immediacy and intensity of the moment on the battlefield.