Shloka 59
Vāsudeva-Māhātmya: Duryodhana’s Inquiry and Bhīṣma’s Theological Account of Keśava
इति पार्थ प्रशस्याथ प्रगृह्मान्यन्महद् धनु: । मुमोच समरे वीर: शरान् पार्थरथं प्रति,इस प्रकार कुन्तीकुमार अर्जुनकी प्रशंसा करके फिर दूसरा विशाल धनुष हाथमें लेकर वीर भीष्मने युद्धस्थलमें उनके रथकी ओर बाण बरसाना आरम्भ किया इति श्रीमहाभारते भीष्मपर्वणि भीष्मवधपर्वणि तृतीयदिवसावहारे एकोनषछष्टितमो5 ध्याय:
sañjaya uvāca |
iti pārtha praśasyātha pragṛhyānyan mahad dhanuḥ |
mumoca samare vīraḥ śarān pārtharathaṃ prati ||
قال سنجيا: وبعد أن أثنى على بارثا (أرجونا) على هذا النحو، تناول بهيشما البطل قوسًا عظيمًا آخر، وفي خضمّ المعركة أخذ يُطلق وابلًا من السهام نحو مركبة أرجونا. ويُبرز المشهد شريعة المحارب: قد يجتمع الإعجاب بفضل الخصم مع أداء الواجب القتالي بلا تردّد—تكريمٌ بالقول، ومضاءٌ في الفعل.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-dharma: a warrior may openly honor an opponent’s prowess, yet must still fulfill his martial duty without wavering. Respect does not negate responsibility; it refines it.
Sañjaya narrates that Bhīṣma, after praising Arjuna, takes up another mighty bow and begins shooting arrows toward Arjuna’s chariot on the battlefield.