विनेदतुस्तावतिहर्षयुक्तौ गाण्डीवधन्वा च जनार्दनश्न । शत्रुओंको भय देनेवाले किरीटधारी अर्जुनके द्वारा कौरवसेनाके प्रमुख वीरोंको मारे गये देख पाण्डवपक्षके वीरोंको बड़ी प्रसन्नता हुई थी। गाण्डीवधारी अर्जुन तथा भगवान् श्रीकृष्ण मृगोंके यूथोंकों भयभीत करनेवाले सिंहके समान कौरवसेनापतियोंकी सारी सेनाको संत्रस्त करके अत्यन्त हर्षमें भरकर गर्जना करने लगे ।। १३० ह ।। ततो रविं संवृतरश्मिजालं दृष्टवा भृशं शस्त्रपरिक्षताड्ा:
sañjaya uvāca | vinedatuḥ tāvat iharṣayuktau gāṇḍīvadhanvā ca janārdanaś ca | śatrūṇāṃ bhayaṃ dātā kirīṭadhārī arjunaḥ kṛtavān iti dṛṣṭvā pāṇḍavapakṣasya vīrāḥ praharṣam agaman | gāṇḍīvadhārī arjunaḥ bhagavān śrīkṛṣṇaś ca mṛgayūthānāṃ bhayakaraḥ siṃha iva kauravasenāpatīnām sarvāṃ senāṃ saṃtrastya paramaharṣeṇa garjatuḥ || 131 || tato raviṃ saṃvṛtarasmijālaṃ dṛṣṭvā bhṛśaṃ śastraparikṣatāṅgaḥ
قال سانجيا: ثم إن أرجونا حامل قوس غانديڤا، وجناردانا (كريشنا)، وقد امتلآ ابتهاجًا، أطلقا زئيرًا عاليًا. ولما رأى أبطال الباندافا كبارَ فرسان جيش الكاورافا صرعى بسهم أرجونا ذي التاج—مُلهِم الرعب في الأعداء—غمرتهم فرحة عظيمة. وكما يُفزع الأسدُ قطعانَ الظباء، ألقى أرجونا والرب كريشنا الذعر في جيش قادة الكاورافا كله، وفي ذروة الظفر أطلقا صرخةً مدوّية. ثم بعد ذلك، إذ رأى الشمس وقد حُجبت شبكةُ أشعتها، ورأى جسده ممزقًا تمزيقًا شديدًا بالسلاح…
संजय उवाच
The passage highlights how righteous resolve and capable leadership can transform collective morale: when a just cause is pursued with skill and steadiness, fear shifts to the aggressor and confidence rises among allies. It also underscores the ethical dimension of war in the epic—victory is not merely physical dominance but the sustaining of dharma through disciplined action and unity.
Sanjaya describes Arjuna and Krishna exulting after Arjuna has struck down leading Kaurava fighters. The Pandava side rejoices, while the Kaurava commanders’ forces are thrown into panic. The scene transitions toward the next development with an ominous note: the sun’s rays appear veiled, and a warrior is described as grievously wounded by weapons.