Shloka 112
Vāsudeva-Māhātmya: Duryodhana’s Inquiry and Bhīṣma’s Theological Account of Keśava
ततः शुभामापततीं स शर््तित विद्युत्प्रभां शान्तनवेन मुक्ताम् । गदां च मद्राधिपबाहुमुक्तां द्वाभ्यां शराभ्यां निचकर्त वीर:,तत्पश्चात् वीर अर्जुनने शान्तनुनन्दन भीष्मकी छोड़ी हुई बिजलीके समान चमकीली और शोभामयी शक्तिको तथा मद्रराज शल्यकी भुजाओंसे मुक्त हुई गदाको भी दो बाणोंसे काट डाला
tataḥ śubhām āpatatīṃ sa śaktim vidyutprabhāṃ śāntanavena muktām | gadāṃ ca madrādhipa-bāhu-muktāṃ dvābhyāṃ śarābhyāṃ nicakarta vīraḥ ||
قال سنجيا: ثم إن البطل قطع بسهمين الرمحَ «شَكتي» الميمون اللامع كالبَرق، الذي قذفه بهيشما ابن شانتانو وهو يندفع نحوه؛ وقطع كذلك بسهمين الهراوة التي أطلقها شاليا، سيّد مادرا، من ذراعيه.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined action in conflict: the warrior’s excellence lies in controlled, precise response—neutralizing incoming harm efficiently rather than acting from anger. It reflects kṣatriya-dharma where skill and restraint serve the larger order of battle.
As weapons fly in the Kurukṣetra battle, Bhīṣma hurls a lightning-bright śakti and Śalya releases a mace. The hero (understood as Arjuna in context) severs both weapons mid-course with two arrows, preventing their impact.