Shloka 71
Droṇa–Dhṛṣṭadyumna-yuddha (द्रोण-धृष्टद्युम्न-युद्धम्) — Tactical duel and allied interventions
श्रुतायुस्तु ततः क्रुद्ध: फाल्गुने: समरे हयान् । निजघान गदाग्रेण ततो युद्धमवर्तत,यह देख श्रुतायुषने भी रुष्ट होकर रणभूमिमें अर्जुनपुत्र इरावानके घोड़ोंको अपनी गदाकी चोटसे मार डाला। तत्पश्चात् उन दोनोंमें खूब जमकर युद्ध होने लगा
śrutāyus tu tataḥ kruddhaḥ phālguneḥ samare hayān | nijaghāna gadāgreṇa tato yuddham avartata ||
قال سنجيا: ثم إن شروتايوس، وقد استبدّ به الغضب، ضرب في المعركة خيول فالغوني (إيرافان) بضربة من رأس هراوته فصرعها. وبعد ذلك نشب بينهما قتالٌ عنيفٌ متلاحم.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger (krodha) intensifies conflict: a single destructive act—killing an opponent’s horses—triggers an immediate escalation into a sustained duel, illustrating the moral danger of wrath even within the warrior code.
Sañjaya reports that Śrutāyus, enraged, strikes down the horses of Phālguni (Arjuna) with his mace; as a result, the encounter sharpens into a fierce, direct battle between them.