Shloka 67
Droṇa–Dhṛṣṭadyumna-yuddha (द्रोण-धृष्टद्युम्न-युद्धम्) — Tactical duel and allied interventions
सुदक्षिणस्तु समरे साहदेविं महारथम् | विद्ध्वा नाकम्पयत वै मैनाकमिव पर्वतम्,तब सुदक्षिणने समरांगणमें सहदेवपुत्र महारथी श्रुतकर्माको क्षत-विक्षत कर दिया; तो भी वह उन्हें कम्पित न कर सका। वे मैनाक पर्वतकी भाँति अविचल भावसे खड़े रहे
sudakṣiṇas tu samare sāhadeviṁ mahāratham | viddhvā nākampayata vai mainākam iva parvatam ||
قال سانجيا: في غمرة القتال أصاب سودكشينا شروتاكارمان، المحارب العظيم على العربة، ابنَ سهاديفا، إصابةً موجعة؛ لكنه لم يستطع أن يزعزعه. فثبت ثابتًا كجبل مايناكا لا يتزحزح.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadfastness under attack: true martial excellence is not only in striking but in remaining unshaken—maintaining composure and resolve amid the shocks of battle, an ideal aligned with kṣatriya-dharma.
During the battle, Sudakṣiṇa wounds Śrutakarman (Sahadeva’s son), but despite being struck he does not waver; the poet compares his immovability to Mount Maināka.