ततः स वस्त्राणि तथैव गाश्न॒ फलानि पुष्पाणि तथैव निष्कान् | कुरूत्तमो ब्राह्मणसान्महात्मा कुर्वन् ययौ शक्र इवामरेश:,उस समय देवराज इन्द्रके समान तेजस्वी कुरुश्रेष्ठ महात्मा युधिष्ठिर बहुत-से वस्त्र, गाय, फल-फ़ूल और स्वर्णमय आभूषण ब्राह्मणोंको दान करते हुए आगे बढ़ रहे थे
tataḥ sa vastrāṇi tathaiva gāś ca phalāni puṣpāṇi tathaiva niṣkān | kurūttamo brāhmaṇān mahātmā kurvan yayau śakra ivāmareśaḥ ||
ثم مضى ذلك العظيم النفس، خيرَ آل كورو، قُدُماً وهو يهب للبراهمة ثياباً وبقراً وفواكهَ وزهوراً وحُليّاً من ذهب، متلألئاً كشاكرَة (إندرا) سيّد الخالدين. ويُبرز المشهد خُلُقَ الملوك: فحتى على شفا الحرب، يثبت على الدارما بالكرم وبإجلال أهل العلم.
संजय उवाच
The verse highlights dāna as a practical expression of dharma: a righteous ruler maintains generosity, supports the learned, and preserves moral order even amid the pressures of impending conflict.
Sañjaya describes the Kurus’ foremost hero (understood as Yudhiṣṭhira) moving forward while distributing gifts—clothes, cows, fruits, flowers, and gold ornaments—to Brahmins, his splendor compared to Indra.