ततः क्रुद्धो महाराज पार्षतः परवीरहा । द्रोणाय चिक्षेप गदां यमदण्डोपमां रणे,महाराज! तब शत्रुवीरोंका संहार करनेवाले धृष्टद्युम्नने कुपित हो द्रोणाचार्यपर गदा चलायी, जो रणभूमिमें यमदण्डके समान भयंकर थी
tataḥ kruddho mahārāja pārṣataḥ paravīrahā | droṇāya cikṣepa gadāṃ yamadaṇḍopamāṃ raṇe ||
قال سنجيا: ثم، أيها الملك، إن ابن بريشاتا—قاتل أبطال الأعداء—وقد استبدّ به الغضب في لُجّة القتال، قذف على درونا صولجانًا مروّعًا كأنه عصا ياما. ويُبرز المشهد كيف تدفع سَورةُ الميدان حتى المحاربين المشهورين إلى أفعالٍ تقصد الحسم بالإهلاك، حيث يلتقي واجب القتال مع العداوة الشخصية في نيةٍ قاتلة.
संजय उवाच
The verse highlights how anger (krodha) intensifies violence and narrows judgment in war: a warrior’s duty to fight can become entangled with personal rage, and the imagery of Yama’s rod stresses the ethical gravity of actions that aim at death.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Dhṛṣṭadyumna, furious in battle, throws a terrifying mace at Droṇācārya—an aggressive, potentially decisive strike against a foremost commander.