Bhīṣma–Karṇa Saṃvāda on the Śaraśayyā (भीष्म–कर्ण संवादः शरशय्यायाम्)
तत्र तत्रापविद्धैश्व बाहुभि श्रन्दनोक्षितै: । ऊरुभि क्षु नरेन्द्राणां समास्तीर्यत मेदिनी
sañjaya uvāca | tatra tatrāpaviddhaiś ca bāhubhiś candanokṣitaiḥ | ūrubhiś ca narendrāṇāṃ samāstīryata medinī || ekaikaṃ tribhir ānarcat kaṅkabārhiṇavājitaiḥ |
قال سانجايا: في تلك المعركة امتلأت الأرض هنا وهناك بأذرع الملوك وأفخاذهم المبتورة—أذرع مطلية بعجينة خشب الصندل—حتى بدا ميدان القتال كأنه مفروش بأطرافٍ ملكية ساقطة. ثم أصاب كلَّ محاربٍ بثلاثة سهامٍ مريَّشة بريش النسر الرخمة، فأوقع بهم ألماً حادّاً، مُظهِراً خُلُقَ حرب الكشاتريا القاسي الذي لا يلين، حيث تُبرهَن البسالة وسط خرابٍ عظيم.
संजय उवाच
The verse underscores the harsh reality of kṣatriya-dharma in war: valor and duty are pursued amid devastating loss, reminding the listener of the impermanence of bodily glory and the moral weight of violence even when sanctioned by duty.
Sañjaya describes the battlefield littered with the severed, sandal-anointed limbs of fallen kings, and notes that a warrior is striking each opponent with three vulture-feathered arrows, intensifying the carnage and pressure of the fight.