Shloka 13
Daśame’hani Bhīṣma-yuddham — Śikhaṇḍī-rakṣaṇa, Arjuna-prabhāva, Duryodhana-āśraya-vākyam
अर्जुनस्तु रणे नादं विनद्य रथिनां वर: । त्रिगर्तराजं समरे सपुत्रं विव्यथे शरै:,तब रथियोंमें श्रेष्ठ अर्जुनने सिंहनाद करके समरांगणमें पुत्रसहित त्रिगर्तराज सुशर्माको अपने बाणोंसे घायल कर दिया
arjunastu raṇe nādaṃ vinadya rathināṃ varaḥ | trigartarājaṃ samare saputraṃ vivyathe śaraiḥ ||
قال سنجيا: ثم إن أرجونا، وهو أبرعُ فرسانِ العجلات، أطلق صيحةَ الحرب في لُجّة القتال، وفي ذلك اللقاء أمطرَ ملكَ التريغارتا سوشارمان مع أبنائه بوابلٍ من السهام فثقبهم وجرحهم—مُظهِرًا بأسه وكابحًا اندفاعهم العدواني.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kshatriya ethic of meeting aggression with disciplined strength: Arjuna asserts battlefield leadership through a rallying roar and decisive, targeted action that restrains an advancing enemy force.
Sanjaya reports that Arjuna, renowned among chariot-fighters, sounds a powerful battle-cry and then wounds the Trigarta king Susharman and his sons with arrows during the fight.