Shloka 20
सैन्यसंनिवेशः (Sainyasaṃniveśaḥ) — Deployment, Omens, and Yuddha-Dharma Conventions
उदतिष्ठद् रजो भौम॑ न प्राज्ञायत किंचन । अस्तड़त इवादित्ये सैन्येन सहसा55वृते,धरतीसे धूल उड़कर आकाशमें छा गयी। कुछ भी सूझ नहीं पड़ता था। सेनाकी गर्दसे सहसा आच्छादित हो जानेके कारण सूर्य अस्त हो गये-से जान पड़ते थे
udatiṣṭhad rajo bhaumaṁ na prājñāyata kiṁcana | astaṁ gata ivāditye sainyena sahasāvṛte ||
قال فايشَمبايانا: ارتفع الغبار من الأرض حتى لم يعد يُدرَك شيءٌ على وجه اليقين. ولما غُشّيت الجيوش فجأةً بتلك العجاجة، بدا كأن الشمس نفسها قد غربت.
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how war generates literal and moral obscurity: when violence erupts, clarity of perception and judgment is lost, symbolized by dust blotting out the sun.
As the armies move and clash, a massive cloud of dust rises from the ground, covering everything so completely that visibility is lost and the sun appears to have set.